ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം

പാരമ്പര്യം അവസാനിച്ചില്ല. പക്ഷേ അത് മാറി — ഇപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഒരു പാരമ്പര്യം അഭ്യസിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അത് രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോഴല്ല, പഠിക്കപ്പെടുമ്പോഴല്ല, ആർക്കൈവ് ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴല്ല — ഇവയെല്ലാം പ്രധാനമാണെങ്കിലും — മറിച്ച് ആരെങ്കിലും ബ്രഷ് കയ്യിലെടുത്ത്, ധ്യാനശ്ലോകം ചൊല്ലി, ചുവരിൽ വര വരയ്ക്കുമ്പോഴാണ്.

ആ അളവുകോൽ വച്ച്, കേരളത്തിന്റെ ചുവർചിത്ര പാരമ്പര്യം ജീവനോടെയുണ്ട്. പുതിയ ചുവർചിത്രങ്ങൾ ചുമതലപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. പുതിയ ചിത്രകാരന്മാർ പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. കുമ്മായപ്പുശില് തയ്യാറാക്കുന്നതും, ജൈവ വർണ്ണങ്ങൾ അരയ്ക്കുന്നതും, താള വ്യവസ്ഥ പ്രകാരം വരയ്ക്കുന്നതും എങ്ങനെയെന്ന അറിവ് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരിൽ നിലനിൽക്കുകയും കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ അതിജീവനം സുരക്ഷിതത്വത്തിന് തുല്യമല്ല. ആയിരം വർഷത്തോളം പാരമ്പര്യത്തെ നിലനിർത്തിയ സാഹചര്യങ്ങൾ — ഗുരുകുല കൈമാറ്റ വ്യവസ്ഥ, രാജകീയ രക്ഷാകർതൃത്വത്തിന്റെ ശൃംഖല, കുമ്മായം അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ചായം സ്വീകരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളാൽ നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്ര ചുവരുകൾ — ഗണ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ രൂപങ്ങളും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള നിരന്തരമായ സന്ധിസംഭാഷണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു ലോകത്തിലേക്കാണ് പാരമ്പര്യം അതിജീവിക്കുന്നത്.

പാരമ്പര്യം ഇന്ന് എങ്ങനെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നു

ഗുരുകുലത്തിൽ നിന്ന് സ്ഥാപനത്തിലേക്ക്

നൂറ്റാണ്ടുകളോളം, ഗുരുകുല വ്യവസ്ഥയിലൂടെയാണ് കേരള ചുവർചിത്രകല കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഗുരുവിനൊപ്പം താമസിച്ച് പഠിച്ചു, സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രമല്ല, അത് ഉൾച്ചേർന്നിരുന്ന ഭക്തിപരവും അനുഷ്ഠാനപരവുമായ ചട്ടക്കൂടും പഠിച്ചു — വർണ്ണങ്ങളും ബ്രഷുകളും തയ്യാറാക്കുന്നത് എങ്ങനെ, മനഃപാഠമാക്കേണ്ട ധ്യാനശ്ലോകങ്ങൾ, മനസ്സിൽ പാറ്റേണുകൾ പതിയുന്നതുവരെ വരച്ചും വീണ്ടും വരച്ചും അഭ്യസിച്ച രൂപങ്ങൾ.

ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസം എന്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നു, എന്ത് അനിവാര്യമായി മാറ്റുന്നു എന്നത് ഒരു യഥാർത്ഥ ചോദ്യമാണ്. ഗുരുകുല വ്യവസ്ഥ പാരമ്പര്യത്തെ ഒരു ജീവിക്കപ്പെടുന്ന അഭ്യാസമായി — ഭക്തിപരവും ശാരീരികവും ബന്ധപരവുമായി — കൈമാറ്റം ചെയ്തു. സ്ഥാപനപരമായ പരിശീലനം അതിനെ ഒരു അച്ചടക്കമായി കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്നു. രണ്ടും യഥാർത്ഥ കൈമാറ്റ രൂപങ്ങളാണ്. അവ വ്യത്യസ്ത തരം ചിത്രകാരന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

നാല് അധ്യാപന കേന്ദ്രങ്ങൾ

ഇന്ന് പാരമ്പര്യം പഠിപ്പിക്കുന്നിടം

പുതിയ സന്ദർഭങ്ങൾ, പുതിയ ചുവരുകൾ

ഇന്ന് ചുവർചിത്രങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നിടം

തുടക്കത്തിൽ ക്ഷേത്ര-കൊട്ടാര പരിധിയിലായിരുന്ന പാരമ്പര്യം പുതിയ സന്ദർഭങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ടാം തലമുറ ചിത്രകാരന്മാർ തങ്ങളുടെ കൃതികൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും വിൽക്കാനും ഓൺലൈൻ ഇടങ്ങൾ — സോഷ്യൽ മീഡിയ, ഇ-കൊമേഴ്‌സ്, യൂട്യൂബ് — ഉപയോഗിക്കുന്നു. ജി. അഴീക്കോട് തന്റെ ചുവർചിത്രകല: ഒരു സാങ്കേതിക പഠനം എന്ന കൃതിയിൽ, ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ സ്ത്രീ ചിത്രകാരികളുടെ ഉദയം രേഖപ്പെടുത്തി, മിക്കവാറും പുരുഷ പരമ്പരകളിലൂടെ മാത്രം പാരമ്പര്യം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന ചരിത്രപരമായ രീതിയിൽ നിന്നുള്ള സുപ്രധാന വ്യതിയാനം.

വാസ്തുവിദ്യാപരമായ പ്രശ്നം

ഒരു പാരമ്പര്യത്തിന് ശരിയായ ചുവരുകൾ ആവശ്യമാണ്

ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും ഘടനാപരമായി ഭീഷണിയായ വെല്ലുവിളി, ജീർണ്ണതയേക്കാളോ കുറഞ്ഞുവരുന്ന രക്ഷാകർതൃത്വത്തേക്കാളോ കുറച്ച് ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്ന ഒന്നാണ്: പാരമ്പര്യം ആശ്രയിക്കുന്ന പ്രതലങ്ങളുടെ അപ്രത്യക്ഷമാകൽ.

കേരള ചുവർചിത്രകലയ്ക്ക് കുമ്മായപ്പുശില് ചുവരുകൾ ആവശ്യമാണ് — നിർദ്ദിഷ്ട വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച്, നിർദ്ദിഷ്ട രീതികളിൽ നിർമ്മിച്ച നിർദ്ദിഷ്ട ചുവരുകൾ. പുതിയ ക്ഷേത്ര നിർമ്മാണം കൂടുതലായി സിമന്റും ആധുനിക നിർമ്മാണ വസ്തുക്കളും ഉപയോഗിക്കുന്നു, ഇവയ്ക്ക് പരമ്പരാഗത രീതിയിൽ കുമ്മായം അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ചായം താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. നവീകരണ പദ്ധതികൾ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചിത്രരചന വഹിച്ച ചുവരുകൾ വീണ്ടും പ്ലാസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നു — ചിലപ്പോൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നത് നശിപ്പിച്ച്, പകരം വയ്ക്കുന്നതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രതലം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

ചുവർചിത്ര പാരമ്പര്യത്തിന് ചുവരുകൾ ആവശ്യമാണ്. ശരിയായ തരം ചുവരുകൾ കൂടുതൽ ദുർലഭമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് രേഖപ്പെടുത്തലിന് പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥാപനപരമായ പരിശീലനത്തിന് അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രശ്നമല്ല. പുതിയതും നവീകരിച്ചതുമായ ക്ഷേത്ര കെട്ടിടങ്ങൾ എങ്ങനെ നിർമ്മിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ക്ഷേത്ര അധികാരികളും വാസ്തുശില്പികളും നിർമ്മാണ വിദഗ്ധരും തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടതുണ്ട് — പാരമ്പര്യത്തിന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ നിർബന്ധമായും പരിഗണിക്കപ്പെടാതെ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ.