ക്ഷേത്ര ചുവർചിത്രങ്ങൾ

വെറുതെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ച ചുവരുകളല്ല കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലുള്ളത്. ചിത്രങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനം നൽകാനായി രൂപകല്പന ചെയ്ത മാതൃകയിൽ ആണ് അവ നിലനിൽക്കുന്നത്.

കേരള ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാസ്തുവിദ്യാ ക്രമം — ഗർഭഗൃഹം അഥവാ ശ്രീകോവിൽ, അന്തരാളം അഥവാ പ്രവേശന മണ്ഡപം, നമസ്കാര മണ്ഡപം ,പ്രദക്ഷിണ പാത അനുഭവങ്ങളുടെ ശ്രേണിപോലെയാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. ഭക്തൻ ഈ ഇടങ്ങളിലൂടെ നിർദ്ദിഷ്ട ദിശയിലും നിർദ്ദിഷ്ട വേഗതയിലും സഞ്ചരിച്ചു, തന്റെ സഞ്ചാരത്തിലെ പ്രത്യേക നിമിഷങ്ങളിൽ പ്രത്യേക ചിത്രങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിച്ചു. ചുവർചിത്രങ്ങൾ ആ ക്രമത്തിനുള്ളിൽ ബോധപൂർവ്വം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

അതുകൊണ്ടാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സ്ഥലപരമായ യുക്തി മനസ്സിലാക്കുന്നത് അതിനുള്ളിൽ വരച്ച ചുവർചിത്രങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവാത്തത്. ചിത്രമാല ബാൻഡിന്റെ ഉയരത്തിൽ തെക്കേ ചുവരിൽ സ്ഥാപിച്ച ഒരു രൂപം ക്രമരഹിതമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഏത് ദേവതയുടെ ചിത്രം ഏത് ചുവരിൽ, ഏത് ദിശയിൽ, ഏത് ഉയരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം എന്ന് നിയന്ത്രിച്ച നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ് സ്ഥാപിച്ചത്. ആ നിയമങ്ങളാണ് ആ ഒരു ഇടത്തിന്റെ വ്യാകരണം. ചുവർചിത്രങ്ങൾ അതിന്റെ വാക്യങ്ങളാണ്.

രചനാ ബാൻഡുകൾ

മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് തറ വരെ അഞ്ച് തിരശ്ചീന മേഖലകൾ

കേരള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ, ചിത്രങ്ങൾ പ്രധാനമായും ശ്രീകോവിലിനെ ചുറ്റിയുള്ള ചുവരിലാണ് വരയ്ക്കുന്നത് — ശ്രീകോവിൽ. ഈ ചുവര് അഞ്ച് തിരശ്ചീന ബാൻഡുകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു, മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വായിക്കുന്നു. ഓരോ ബാൻഡിനും ഒരു പേരും, ഒരു ധർമ്മവും, നിർദ്ദിഷ്ട ഉള്ളടക്കവുമുണ്ട്.

സ്ഥാനനിർണ്ണയ നിയമങ്ങൾ

ഏത് ഭിത്തി , ഏത് ദേവത ,ഏത് ഉയരം.

ഏത് ദേവതയുടെ കഥകൾ ഏത് ചുവരിൽ വരയ്ക്കണം എന്നത് രക്ഷാധികാരിയുടെ ഇഷ്ടത്തിനോ ചിത്രകാരന്റെ വിവേചനാധികാരത്തിനോ വിട്ടുകൊടുത്തിരുന്നില്ല. നിയമങ്ങൾ പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു — തന്ത്രസമുച്ചയം, ശില്പരത്നം, മനുഷ്യാലയ ചന്ദ്രിക — നൂറ്റാണ്ടുകളായി പാരമ്പര്യത്താൽ നിലനിർത്തപ്പെട്ടു.

ഒരേ കഥാതന്തുവിലെ രംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒരു അലങ്കാര മാതൃക മണിമാല യോട് സാമ്യമുള്ളത് വേർതിരിവായി ഉപയോഗിച്ചു. ഈ അലങ്കാരം തന്നെ ദേവന്മാരെ മനുഷ്യരിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചു, അസുര രൂപങ്ങളെ ദിവ്യരൂപങ്ങളിൽ നിന്നും, രാജാക്കന്മാരെ അവരുടെ പ്രജകളിൽ നിന്നും. ചുവരിന്റെ രചനാ ഘടന ശ്രേണിയെ എൻകോഡ് ചെയ്തു — ദൃശ്യപരമായി മാത്രമല്ല, ദൈവശാസ്ത്രപരമായും.