ഉത്ഭവം

ഇന്ന് അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴയ ചുവർചിത്ര സങ്കേതങ്ങൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിലേതാണ് — തിരുനന്തിക്കര, കാന്തല്ലൂർ, ത്രിവിക്രമമംഗലം. ആര്യൻ സ്വാധീനത്തിൽ ഗുഹാ ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് പകരം ഘടനാപരമായ ക്ഷേത്രങ്ങൾ വരുന്നു. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ദൃശ്യ വ്യാകരണം ക്രമവൽക്കരിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അഞ്ച്-വർണ്ണ സമ്പ്രദായം, ഐക്കണോഗ്രാഫിക് ടൈപ്പോളജികൾ, രചനാ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങൾ എന്നിവ സ്റ്റാൻഡേർഡ് ആയി മാറുന്നു. പ്രാഥമിക ഗ്രന്ഥ സ്രോതസ്സുകൾ — ചിത്രസൂത്രം , ചിത്രലക്ഷണം — ചിത്രകാരന്മാർ എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് ഒഴിവാക്കണം, തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അവരുടെ ആന്തരികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കണം എന്നിവ ക്രോഡീകരിക്കുന്നു.

ക്ലാസിക്കൽ കുതിച്ചുചാട്ടം. മത്സരിക്കുന്ന രക്ഷാകർതൃ ശൃംഖലകൾ — കോഴിക്കോട് സാമൂതിരി, കൊച്ചി രാജാവ്, തിരുവിതാംകൂർ ഭരണാധികാരികൾ — കേരളം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും ലക്ഷ്യബോധമുള്ള ചുവർചിത്ര പദ്ധതികൾക്ക് ചാലകശക്തിയാകുന്നു. മട്ടാഞ്ചേരി കൊട്ടാരം, കൃഷ്ണപുരം കൊട്ടാരം, തൃശ്ശൂരിലെയും തിരുവനന്തപുരത്തെയും വലിയ ക്ഷേത്ര സമുച്ചയങ്ങൾ. ഇന്ന് നാം പ്രാമാണികമായി കണക്കാക്കുന്ന കൃതികൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഉയർന്നുവരുന്നു.

കൊളോണിയൽ വിഘ്നം. ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ ആക്രമണവും തുടർന്നുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണവും പാരമ്പര്യത്തെ നിലനിർത്തിയ രക്ഷാകർതൃ ശൃംഖലയെ തകർക്കുന്നു. യൂറോപ്യൻ ചിത്രകലാ ശൈലികൾ ഇന്ത്യൻ കലാ ബോധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. പുതിയ നിയോഗങ്ങൾ കുത്തനെ കുറയുന്നു. പാരമ്പര്യം ചുരുങ്ങുന്നു.

പുനരുജ്ജീവനം, നഷ്ടം, അതിജീവനം. 1970-കളിൽ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിലുണ്ടായ തീപിടിത്തം, അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പുനർവിലയിരുത്തലിന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഔപചാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ പാരമ്പര്യം കൈമാറുന്നു. രണ്ടാം തലമുറ കലാകാരന്മാർ അത് ഓൺലൈനിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. പാരമ്പര്യം ജീവനുള്ളതാണ്. അത് മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്ത വിധം ദുർബലവുമാണ്.